“İlaç yok, sabır tükeniyor”

“Bir Çocuk Psikiyatristinin Çığlığı!!!

İlaç yok. Sabır da tükeniyor.

Ritalin yok.

Concerta 18 mg yok, 36 mg yok.

Medikinet 10 mg yok, 20 mg yok.

Diğer dozlar ne zaman biter, bilinmiyor…

Aylardır gelmeyen ilaçları birbirleriyle değiştirerek, “bir formdan diğerine geçerek” idare etmeye çalıştık.

Ama artık o çareler de tükendi.

Okullar açıldı ve okullarda şiddet hızla artıyor.

Zorbalık, dışlama, öfke patlamaları her gün biraz daha normalleşiyor.

İletişimin dili artık şiddet olmuş.

Bir çocuk bağırıyor, bir anne ağlıyor, bir öğretmen tükeniyor.

Uzun vadeli politikalar üretemediğimiz gibi, tedavi hakkını bir kutu ilaca sıkıştırdığımız ülkemizde, onu da esirger olduk.

Bir çocuk psikiyatristi ne yapar?

İsyan etmez mi?

İlaçsız, desteksiz, sistemsiz bir ülkede çocukların ruhunu kim koruyacak?

Geleceğimiz çocuklarımız ne olacak?

Bu sadece bir “ilaç krizi” değil — bu, çocukların ruh sağlığı hakkının, insan haklarının ve tedavi hakkının ihlâlidir.

Her çocuğun sağlıklı gelişme, eğitimde eşitlik ve tedaviye erişim hakkı vardır.

Bu hakları korumak devletin sorumluluğudur.

Yöneticiler buna çözüm üretmekle yükümlüdür.

Bu artık yalnızca bir sağlık sorunu değil —

bu bir görev ihmali, bir vicdan meselesidir”