LEFKE DERESİ’NDEKİ ÇUKUR VE AKEL’İN HAFIZA KAYBI

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

0

Siyasetin dili çoğu zaman pürüzsüzdür. Süslü sözcükler, uluslararası hukuk metinlerinden cımbızlanan maddeler, ideolojik kılıflar ve basına dağıtılan yaldızlı beyanatlar…
Ancak tarih, masada yazılan bildirilerle değil; sahada, toprağın altında kalan çıplak gerçeklerle ölçülür.
Güney Kıbrıs’ın köklü sol partisi AKEL’in 14 Ağustos bildirisi de işte bu pürüzsüz ama eksik siyasi dille kaleme alınmış metinlerden biri.
Metne bakarsanız; bir tarafta “emperyalist suçlar”, “işgalci ordular” ve “ihanet edenler” var; diğer tarafta ise sütten çıkmış ak kaşık gibi duran, sadece mağdur edilmiş bir halk.
Oysa hafıza, ısmarlama beyanatlarla silinecek kadar zayıf bir şey değil.
Soruyorum o zaman
“Biz 22 Temmuz’dan 16 Ağustos’a kadar Lefke’de esirdik.
Ya sizin işgalci dediğiniz Türk askeri gelmeseydi?”
Bu sorunun cevabını süslü diplomatik kavramlarda bulamazsınız. Bu sorunun cevabı, 16 Ağustos sabahı Lefke Deresi’ne girenlerin gördüğü o dozerlerin kazdığı çukurlardadır.
O çukurlar, Kıbrıslı Türkleri bekleyen nihai kaderin sessiz ama en somut tanığıydı.
Muratağa’da, Atlılar’da, Sandallar’da emzikli bebekleri, kadınları, yaşlıları toplu mezarlara gömen zihniyet neyse; Lefke’deki dozerleri hazırlatan irade de tam olarak oydu.
AKEL bildirisinde, EOKA-B cuntacılarının korkaklığından, cephe gerisinde kadın ve çocukları katletmelerinden bahsederken bile faturayı yine “şovenistlere” çıkarıp kendi tarihsel ve toplumsal sorumluluğunu teğet geçiyor.
Peki, Türk askerinin varlığını “işgal” diye nitelendiren beyinler, o ordunun durdurduğu kitlesel kıyımları nereye koyuyor?
O gün Lefke’ye, Mağusa’ya, Erenköy’e giren asker olmasaydı; bugün barış, federasyon ya da yeniden birleşme söylemlerini tartışacak bir Kıbrıslı Türk nüfusu adada kalacak mıydı?
Daha da vahimi, AKEL’in “barış ve yeniden birleşme” söylemindeki derin samimiyetsizliktir.
Madem derdiniz barıştı, 2004’te Annan Planı önünüze geldiğinde, Kıbrıslı Türkler “Evet” derken siz neden Rum halkına “Hayır” dedirtmek için çırpındınız?
Madem çözüm tek hedefti, 2017’de Crans-Montana’da masayı deviren Anastasiadis’e neden çanak tuttunuz?
Gerçek şu ki; Güney’deki siyaset için Kıbrıslı Türklerin güvenliği, hakları ve can kaygısı hiçbir zaman eşit bir ortaklık zemini olarak görülmedi.
Onlar için tarih 15 Temmuz 1974’te başladı, 20 Temmuz’da bitti. Ancak bu adanın kuzeyinde yaşayanlar için tarih, 1963 Kanlı Noel’inden, Ayvasıl’dan, Geçitkale’den ve Lefke’deki esaret günlerinden başlar.
Bugün adanın hem kuzeyinde hem de güneyinde 50 yılı aşkın süredir tek bir burnun bile kanamadığı bir huzur ortamı varsa; bunu AKEL’in bildirilerine değil, 1974’te o çukurları boş çıkaran askeri iradeye borçluyuz.
Tarihi tersinden okuyabilirsiniz, gerçekleri ideolojik gözlüklerle çarpıtabilirsiniz. Ancak Lefke Deresi’ndeki o kazılmış toprağın kokusunu içine çekmiş insanlara “işgal” masalı anlatamazsınız. Çünkü bazıları için “siyaset” olan şeyler, bazıları için “hayatta kalma” mücadelesiydi.